Reisverslag november 2009
NAMIBIA land van mogelijkheden
Dit is nou maar so. Elke liewe mens wat eenmaal in Namibië was, se dieselfde ding: “Ek gaan terug.” En elkeen doen dit een of ander tyd. Wat is dit van hierdie land wat jou so terug soos ’n verslaafde? Wat is die misterie, die murg, die hartklop of dan, die Zen van die uitgestrekte stuk aarde?
Een stukje uit een blad geschreven in Afrikaans, precies zo verwoord zoals ik het voel. Ik ben in November nu voor de vierde keer in Namibia geweest en het voelde als thuis komen.
Naast Afrikaans wordt er o.a ook Engels en Duits gesproken. Namibië is een land met een oppervlakte van ruim 800.000 km2, ongeveer twintig keer zo groot als Nederland en heeft een inwoneraantal van twee miljoen mensen. Het belangrijkste exportproduct is diamant, het merendeel van de bevolking leeft van de landbouw en voornamelijk veeteelt. Windhoek is de hoofdstad van Namibia. In Windhoek woont ook de zoon van mijn partner. Hij woont en werkt daar inmiddels al weer elf jaar als architect. Wij logeren een aantal dagen bij hem thuis voordat we onze tocht naar de Fish River Canyon in Zuid Namibia starten.
Dit keer geen reisverslag, want ik ben er achter gekomen dat mensen zelf moeten ontdekken wat de bekoringen van Afrika zijn. Deze kun je niet overbrengen in een stuk tekst. Je kunt niet vertellen hoe de Himba’s ruiken. Hoe het is, naast ze te zitten bij het vuur of in een van de hutten met een Himba kindje op schoot te zitten. De kleding van de Himba’s te dragen en hierom met de vrouwen te lachen.
Of over de kale vlakte
een kudde oryx’s te zien rennen en die je dan later te zien krijgt op je
boord als een heerlijk biefstuk. Het gevoel dat je krijgt bij het zien van
de armoede, de golfplatenhuisjes waar mensen in wonen, is met geen pen te
beschrijven. Echter vind ik het grote verschil tussen arm en rijk in Namibia
minder opvallend als in Zuid Afrika Mozambique of in Zimbabwe.